Η πρώτη φάση στον κύκλο της ελαιοκομίας ήταν το μπόλιασμα της αγριελιάς με ήρεμη ελιά, ώστε να αυξηθεί η παραγωγή ελαιόλαδου. Οι μπολιασμένες ελιές (ντικμελίκια). Τα ντικμελίκια βρίσκονταν συνήθως σε πεδινά εδάφη, ώστε να διευκολύνεται η διαδικασία συλλογής του ελαιοκάρπου.
Ταιφάδες και κισίμια
Οι πρώτες ελιές που πέφτουν από τα δέντρα, γύρω στον Σεπτέμβριο, ονομάζονται κούκουρα και είναι μικρές, ζαρωμένες και μαύρες.
Βγάζουν μικρό ποσοστό λαδιού, υψηλής οξύτητας. Γι΄αυτό , μόνο οι πολύ φτωχοί μάζευαν και άλεθαν αυτές τις ελιές. Οι πρώτες καλής ποιότητας ελιές έπεφταν, λόγω του φθινοπωρινών βροχών, κοντά στην γιορτή του Αγίου Δημητρίου{ 26 Οκτωβρίου). Οι ελαιοπαραγωγοί, ανάλογα με τον αριθμό των δέντρων τους και με τη σοδειά της χρονιάς μάζευαν τις ελιές είτε με τα μέλη της οικογένειάς τους , είτε προσλαμβάνοντας ταιφάδες . Οι ταιφάδες οργανώνονταν από άντρες αλλά στην πλειοψηφία αποτελούνταν από γυναίκες, μαζώχτρες . Οι μαζώχτρες μάζευαν τις ελιές που ήταν πεσμένες στο χώμα σε μικρά καλάθια τα οποία εν συνέχεια άδειαζαν σε τσουβάλια. Φορούσαν βράκες, χοντρές καλτσες και γαλότσες για να προστατεύονται από το κρύο, καθώς και χέρες {πλεκτά γάντια με κομμένα δάχτυλα } για να προστατεύονται από τα αγκάθια.
Όταν ο ιδιοκτήτης του ελαιώνα έλειπε ή αδυνατούσε να επιβλέψει την ελαιοσυλλογή
Τότε έδινε τα χωράφια του κισίμι. Το κισίμι είναι η ετήσια μίσθωση του κτήματος με κάποιο αντάλλαγμα, που καθορίζεται ανάλογα με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, ποσοστό που κυμαινόταν από 40 έως 70% της παραγωγής.