Ο κάθε ελαιοπαραγωγός νοίκιαζε μία η περισσότερες μπατές, ανάλογα με τη σοδειά του {μαξούλι} συνήθως για διάστημα ενός χρόνου. Οι μπατές γέμιζαν σταδιακά, ανάλογα με την ταχύτητα της ελαιοσυλλογής , γι αυτό και οι πρώτες ελιές συχνά αλλοιώνονταν, με αποτέλεσμα να δίνουν λάδι υψηλής οξύτητας. Συνέπεια αυτων των αλλοιώσεων είναι και η ιδιαίτερα χαρακτηριστική μυρωδιά που ακόμη και σήμερα < διαποτίζει> το χώρο των μπατών.