Ο χυμός που έβγαινε από τα τσουμπιά (ελαιόπανα) κατά τη διάρκεια της συμπίεσης κυλούσε στη λεκάνη και από εκεί έρρεε στο πολύμνιο, μεταλλικές δεξαμενές μπροστά από τη βάση των πιεστηρίων.
Το νερό που περιείχε αυτός ο χυμός διαχωριζόταν από το λάδι με φυσικό τρόπο, δηλαδή λόγω της διαφοράς ειδικού βάρους ¨το λάδι πιο ελαφρύ από το νερό, ανέβαινε σταδιακά στην επιφάνεια των δοχείων, ενώ το νερό συγκεντρωνόταν στον πυθμένα. Ο διαχωρισμός αυτός απαιτούσε αρκετό χρόνο και <ηρεμία> του διαλύματος.
Εν συνέχεια ο καρσινός μάζευε το λάδι με τον γκαιντερμά ή κασντραμά, μεταλλικό πιάτο και το μετέφερε στις λάντζες δεξαμενές <ηρεμίας> όπου παρέμενε μέχρι να ολοκληρωθεί ο διαχωρισμός.
΄Όταν τελείωνε η διαδικασία διαχωρισμού το λάδι τοποθετούνταν σε δερμάτινους ασκούς {τουλούμια} ή μεταγενέστερα σε μεταλλικά δοχεία {μπουλιορίδες} και ήταν του οποίου το γραφείο βρισκόταν στην κυρίως αίθουσα του ελαιοτριβείου.